Treści kształcenia

MATERIALIZM FUNKCJONALNY

• W. Okoń.

• Teoria, która zapewniłaby uczniom zarówno wiedzę i umiejętność posługiwania się nią.

• U podstaw tej teorii – założenie o integralnym związku poznania z działaniem.

• Podstawowym kryterium dobory treści powinny być względy światopoglądowe.

• W materiale nauczania poszczególnych przedmiotów należy eksponować ich „idee przewodnie”.

• Umożliwienie uczniom wykorzystania zdobytej wiedzy w szkole do przekształcania dostępnych im fragmentów rzeczywistości przyrodniczej, społecznej, kulturalnej i technicznej.

• Treści i metody – powinny wspomagać rozwój zdolności i zainteresowań poznawczych uczniów; powinny sprzyjać kształtowaniu samodzielnego myślenia i działania oraz skłaniać do samokształcenia.

TEORIA PROGRAMOWANIA DYDAKTYCZNEGO

• Teoria strukturyzacji operatywnej – stanowi próbę formułowania odpowiedzi nie tyle na pytanie czego uczyć na określonym szczeblu pracy dydaktyczno – wychowawczej, ale jak to czynić w sposób optymalny.

• Zwolennicy przywiązują dużą wagę do starannej analizy treści, składających się na tę treść wiadomości oraz zachodzących między nimi związków.

• Metoda tzw. macierzy dydaktycznych i grafów:
  - macierz – jest konstrukcja teoretyczną, z której korzysta dydaktyka, w celu analizy treści kształcenia, struktury organizacyjnej szkolnictwa itp. To tablica z określoną liczba kolumn i wierszy, a elementami są zwykle zera i jedynki. Zero – wskazuje brak związku między treścią informacji , a jedynka wskazuje związek.
  - grafy – są to proste figury geometryczne, złożone z punktów (wierzchołków) i krawędzi. Punkty oznaczają poszczególne informacje, a krawędzie – związki zachodzące między informacjami.

• Najważniejsze zasady analizy i układu treści kształcenia:
  - Jasne i wyraźne określenie celów tekstu programowego.
  - Materiał będący przedmiotem programowani należy podzielić na powiązane ze sobą czynności i wyniki.
  - Wszystkie czynności typu „odpowiedź” powinny być obserwowalne tzn. dostępne obserwacji z zewnątrz.
  - Skojarzenia, które uczniowie tworzą w toku uczenia się, powinny być odwracalne.
  - Przy charakterystyce danego przedmiotu, zjawiska, procesu lub zdarzenia trzeba najpierw opisać klasę, której ów przedmiot jest składnikiem.
  - Materiał nauczania należy utrwalać w różnorodny sposób.
  - Trzeba posługiwać się dedukcyjnym lub indukcyjnym tokiem prezentacji materiału.
  - Z materiału nauczania, który uczniowie mają przestudiować, należy wydzielić zagadnienia najistotniejsze.
  - Każdy nowy termin, prawo, zasadę trzeba eksponować parokrotnie w różnych kontekstach , aby uczniowie mogli dobrze zrozumieć ich treść i trwale ją sobie przyswoić.